دمیده ست

قدم زدن ما در چه شماریم، که خورشید جهان تاب گردن به تماشای تو از صبح کشیده ست ما را ز شب وصل چه حاصل، که تو از ناز تا باز کنی بند قبا، صبح دمیده ست صائب نوشته شده در پنجشنبه یکم آذر ۱۴۰۳ ساعت 16:59 توسط sadi  |